Waldemar był zakochany w swojej żonie przez całe życie. Przez 20 lat opiekował się nią, gdy zmagała się z niepełnosprawnością po chorobie nowotworowej. Choć sam poruszał się o kulach i mieszkał na czwartym piętrze starego bloku w Pile, dzień po dniu schodził po schodach, robił zakupy, gotował, sprzątał. Był jej pielęgniarzem, wsparciem i najlepszym przyjacielem.

Kiedy żona odeszła, jego świat się skończył. Z pogodnego, towarzyskiego człowieka stał się więźniem czterech ścian. Poza córką, mieszkającą setki kilometrów dalej, nie miał nikogo. Zmarł samotnie, mimo że całe życie oddał miłości i drugiemu człowiekowi.

Tacy ludzie jak Waldemar to nie „statystyki”. To nasi dziadkowie, rodzice, sąsiedzi. To Polacy, którzy zasługują na obecność i wsparcie. Dzięki naszemu programowi Fundacji budujesz system, który dociera do takich osób i daje nadzieję, że kiedyś ktoś zaopiekuje się także tobą.